Ruim anderhalf jaar geleden had dit laatste bericht op onze blog geplaatst moeten worden. Als kersverse ouders wordt je in de hectiek van de dag meegesleurd en was het er niet van gekomen om ons adoptieavontuur op het web af te ronden. MAAAAr beter laat dan nooit! Inmiddels zijn we ruim anderhalf jaar verder en het gaat heel goed met Fay. Ze is een echte lady die weet wat ze wil. Regelmatig verrast ze ons met nieuwe ontwikkelingen en ontdekkingen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Daar zorgt onze toverFay wel voor. Om tenslotte in die sprookjestrend te blijven: we leven (hopelijk) nog lang en gelukkig……

Liefs, Rene, Carmen & Fay

Drie dagen lang hebben we Fay’s verjaardag gevierd en drie dagen hebben we alledrie nodig gehad om bij te komen. Oververmoeid en daardoor een verminderde weerstand levert een snotterig gezinnetje op. Volgend jaar gaan we het waarschijnlijk toch anders doen. Maar goed hier volgt het verslag van Fay’s eerste verjaardag.

Met toeters en bellen kwamen wij Fay’s kamer binnen, afgelopen donderdag. Fay die langzaam wakker moest worden, stond met een slaperig gezichtje in haar ledikantje beduusd naar ons te kijken: wat doen papa en mama raar! Vervolgens kreeg ze ook nog een cadeau in haar bedje, ingepakt in (wellicht nog wel belangrijker) mooi rood papier. Haar eerste cadeau: een lieveheersbeestje op wieltjes waarop je kunt rijden. Echter, Fay denkt dat dit beestje dezelfde functie heeft als haar rollator…’s Middags kwamen opa en oma met een schommel aanzetten in de vorm van een paardje. Bij het uitblazen van de taart, probeerde Fay al een hoop slagroom eraf te halen. Dat beloofde veel goeds! Van de andere opa en oma kreeg ze een gouden armbandje. Het mooiste cadeau was dat Fay een tijd stond zonder zich vast te houden en op haar verjaardag mama tegen me zei. Dat had ik maar voorzichtig aan papa verteld, want die was er op dat moment niet bij. Kreeg ik ook een mooi verjaardagscadeau!

Vrijdag trakteerde Fay op het KDV: toverstafjes gemaakt van soepstengels en doosjes rozijntjes. Wat verantwoord, mama! Voor elke jarige is er een feestmuts, maar wat wij al wisten: Fay houdt niet van mutsen (die zijn inderdaad ook niet leuk…;-))

Zaterdag, de volgende feestdag. Gehuld in een van haar Chinese creaties ontving het jarige jobje familie en buren. Het weer zat mee, dus de taart werd uitgeblazen. Op de taart zat de magic candle. Die zat ook op de afscheidstaart in Nanchang en ik had die kaars echt heeel toevallig bij ons in de binnenstad gevonden! We hebben deze kaars ook aan een aantal reisgenoten geschonken, het roept weer veel herinneringen op. Inmiddels hadden we van die reisgenoten vernomen dat je het deuntje (happy birthday) dat uit de kaars kwam alleen met veel geweld kon stoppen. Later hoorden we nog het deuntje uit de prullenbak komen en dankzij mijn schoonzus (die de kaars echt heeft gedemonteerd) hield het op. Fay had ook een taartje voor zichzelf, maar er waren geen kliedertaferelen waar we op hoopten. Het feestvarkentje werd overstelpt met cadeau’s, waaronder een laptop en een houten fornuisje. Na het eten met de familie wreef Fay driftig in de ogen en kon ze dus vervolgens lekker dromen over haar tweede faystdag.

Lekker uitslapen konden we niet, want zondag meldden zich om 11.00 uur de reisgenootjes uit China waarmee we nog veel contact hebben. Dag Fiene, Mei-Faye en Nora! Fay had ook voor deze dag een Chinese creatie aangetrokken en hoe kan het ook, allevier waren ze in zuurstokroze kleertjes gehuld. Ook nu weer werd Fay overstelpt met cadeau’s en zaten we weer heerlijk buiten. Inmiddels is het weerzien een maandelijkse happening geworden, maar toch heb je een hoop bij te praten. Wederom was er een taartenceremonie met de tweede magic candle. Echter, nu kwam er geen muziek uit… (gelukkig maar!). Na dit tafereel gingen de meiden slapen en dat deden ze goed en ging de papa’s en mama’s lekker lunchen. Na de lunch werden de ladies een voor een wakker en zijn we langs de Waal gaan wandelen. Inmiddels werd de lucht steeds donkerder en nam ik een verkorte route om het eten klaar te maken. Terwijl ik het eten klaarmaakte, moest ik ook alle spullen uit de tuin redden, want er zat een onweersbui aan te komen. De anderen waren nog verder gaan wandelen, maar namen snel een korte route om gauw thuis te komen. Het faystje werd binnenshuis voortgezet. We hebben nog gegeten, koffie gedronken, terwijl de meiden onder de tafels kropen. Fay was verslaafd aan paaldansen, Fiene aan de magische leertelefoon van Fay en Nora en Mai-Faye zaten snoezig achter elkaar als een treintje. Kortom, het was weer als vanouds gezellig. De volgende keer komen we bij elkaar bij Fiene, Elodie en Tonny op de doop en aankomstfeestje van Fiene. Dat is alweer de komende maand. In oktober hebben we de eerst reunie van onze gehele China-groep.

Toen iedereen weg was, hebben we meteen Fay naar bed gebracht. Die lag te stuiteren in haar bed, maar wij ook. De volgende dag moesten we werken en ging Fay naar opa en oma. Dinsdag werkten we ook en ging Fay naar het KDV. Ondertussen wilde Fay ‘s avonds niet meer slapen en was ze behoorlijk overstuur. Inmiddels hebben we toch weer veel rust in de tent gebracht. Fay was oververmoeid van de afgelopen dagen. Daarnaast loopt Fay overal langs en dat kost heel veel energie. We laten haar nu weer twee keer per dag slapen in plaats van een. Dat gaat nu weer heel goed. Fay heeft ook haar rust nodig.

Nog een week en dan breek voor ons drie weken vakantie aan. We zien er erg naar uit. De afgelopen weken stonden in het teken van vele veranderingen, zowel thuis als op het werk. Dus we zijn toe aan veel rust. Aangezien we nog geen tijdelijke verblijfsvergunning hebben ontvangen, besloten we in Nederland te blijven. Inmiddels hebben we een weekje Texel geboekt en kijken we heel erg daar naar uit. Het is overigens wel typisch dat zowel Rene als ik van collega’s te horen krijgen, dat we ALWEER op vakantie gaan: "Je bent toch al naar China op vakantie geweest? " Beste adoptie-ouders, zij weten niet waarover ze het hebben!

En nou kan ik het ook niet nalaten om een aantal zeer domme vragen weer te geven die ik de afgelopen tijd heb gehoord: 1).Kan ze al Nederlands praten? 2).Gaan jullie haar ook Chinees leren? 3). Ja, adoptie… dat is ook een manier van kinderen krijgen. 4). Ze lijkt wel heel erg op je, dat is wel handig! 5). Vertel me eens meer over adoptie, dat lijkt me zoooo romantisch. Kortom, ondanks dat adoptie momenteel heel vaak (helaas op een negatieve manier) in het nieuws is, blijkt wel weer hoe kortzichtig mensen over adoptie kunnen denken.

In elk geval het waren drie fantastische (fayst)dagen; nog vele jaren, Fay!

Dat ze ook achter een rollator loopt en graag televisie kijkt! Sinds een weekje loopt Fay achter een active walker, beter gezegd: een rollator. Ik zag deze op het kinderdagverblijf (KDV) staan en wij hebben er thuis ook een. Voorzichtig hebben we Fay erachter geplaatst en dat ging goed. Af en toe hield ze je met een handje nog vast, maar toen wij ervoor zorgden dat ze ons niet meer kon vasthouden, hield ze vervolgens het stuur van de rollator stevig vast. Ze loopt nog sneller dan opa achter de rollator, we kunnen ook een wedstrijdje organiseren!

Wat hebben ze nog meer gemeen? Vierkante ogen! Fay is verslaafd aan televisie. Haar favoriete programma zijn natuurlijk de Teletubbies. Ze aait graag over het kontje van Tinkie-Winkie via het koude televisiescherm. Uiteraard handel ik verantwoord en mag ze niet elke dag kijken. Maar naar de televisie kijken is en blijft haar favoriete hobby, op d’r stoeltje of soms met papa. Het werkt wel aanstekelijk, want Noortje onze poes heeft ook vierkante ogen gekregen….

Na een weekend met bezoek, waarin Fay de magische leertelefoon van Vtech en een mooie, rieten poppenwagen kreeg en ook nog afscheid nam van haar nichtjes Tess en Jill en neefje Kay, want die gingen op vakantie, brak voor ons een spannende week aan. Wij begonnen weer met meer werken en dus ging Fay naar opa en oma en naar het kinderdagverblijf. Dat laatste was zeker zo spannend, aangezien Fay weinig wentijd had gekregen.

De maandag bij opa en oma verliep goed. Rene die tijdens de lunchpauze naar zijn ouders ging om Fay in slaap te sussen, trof zijn dochter al in diepe slaap aan… De volgende ochtend ging Fay voor het eerst naar het KDV. Rene zou ze brengen en ook eerder ophalen. Ik was te emotioneel om haar weg te brengen. Toevallig ;=) vertrok ik evenlaat als Rene en Fay. Toen we bij het KDV langsreden, toeterde ik nog vanuit mijn auto en begon ik met duimen dat het afscheid niet zwaar zou zijn. Niets was minder waar! Aangekomen op het KDV zag Fay papa in een mum van tijd al niet meer staan en speelde ze gelijk met de kinderen uit haar groep. Verbaasd was ik dan ook dat ik al na tien minuten door Rene in de auto werd gebeld. Gelukkig, alles ging goed! Op het werk heb ik nog twee of drie keer gebeld. Elke keer met een andere excuus…, maar het ging heel goed. Fay at allemaal dingen die ze thuis nooit wilt eten. Ze sliep heel goed en ze heeft zelfs op deze eerste dag een meisje uit haar groep in elkaar geslagen. Die pakte namelijk haar anti-lekbeker af en ja, dan komt deze Fu-girl in actie! Ik hoop dat ze Fay toch niet vervroegd wegsturen vanwege haar baldadigheid. De eerste dag was goed verlopen en dat gaf een fijn gevoel. Ook de tweede dag verliep okay. Het voordeel overigens, is dat ze thuis na een dagje KDV gewoon total loss is en je ze vroeg in bed kunt stoppen. Wij kijken tevreden terug op een spannende week. De begeleidsters maakten nog wat foto’s op Fay’s eerste dag. Het grappige is dat Fay op het KDV een vriendinnetje heeft die ook Carmen heet.

Goed, volgende week. Ik meld het maar expliciet, want dan wordt Fay 1 jaar! Zodra deze datum dichterbij komt, moet ik vaak aan de biologische ouders van Fay denken. Ze is dan een jaar geleden geboren. Zullen we op hetzelfde moment aan Fay denken? Los hiervan zijn we druk met de voorbereidingen bezig. Wij gaan de verjaardag over drie dagen verdelen. Donderdag, op haar verjaardag, ben ik thuis, Rene komt eerder naar huis en opa en oma komen ook. Vrijdag trakteert Fay op het KDV en krijgt ze daar een mooie feestmuts. Zaterdag komen de meeste familieleden, vrienden en buren. Zondag komt het groepje van de Chinareis waar we nog veel contact mee hebben. Dan zien we onze vriendinnetjes Mei-Faye, Nora en Fiene weer! En..oja en ook hun ouders ;=) Zo werkt het volgens mij, toch?!

Voordat ik weer begin aan het wekelijks verslag, doe ik namens de kleine Fay een oproep aan al haar fans. Ze is zwaar teleurgesteld, want sinds we terug zijn uit China is het aantal reacties van haar fans tot een dieptepunt gezakt. We vragen ons af of jullie het nog wel leuk vinden om onze verhaaltjes te lezen. Sterker nog, worden de verhaaltjes nog gelezen. Dus fans, laat een berichtje voor de kleine Fay achter op onze blog. Dan kan zij weer rustig slapen, en wij ook!

Goed, weer terug naar het verslag. Afgelopen zaterdag hebben we de buren uitgezwaaid, want zij gingen met de camper naar Noorwegen. Hopelijk hebben zij beter weer dan wij. Fay heeft ook de camper mogen bewonderen en heeft ze ook uitgezwaaid, lees: gewuifd, want Fay wuift als een koningin.

Zondag kwam mijn familie op bezoek. We hoopten op bbq-weer, maar het regende pijpenstelen, dus werd het (je raadt het wellicht) Chinees! Fay heeft heerlijk van de Foe Yong Hai zitten smikkelen.

Maandag was Fay weer een paar uurtjes bij de ouders van Rene, want vanaf volgende week gaat ze daar elke maandag naar toe. De lokale fans, Tess, Jill & Kay,brachten een bliksembezoek aan opa en oma om Fay te zien. Verder verliep alles goed. Alleen duurde het even voordat Fay in slaap viel.

Dinsdagochtend kwamen mijn people manager Wido en zijn vrouw Suzanne op visite. Zij brachten hun zoontjes Lars en Thomas mee en die waren dol op de designstoeltjes van Fay (zie foto).

Dinsdagmiddag brachten Fay en ik een bezoek aan het kinderdagverblijf. Daar gaat Fay vanaf volgende week voor twee dagen heen. In eerste instantie hadden we oppas aan huis geregeld, maar daar hadden we geen goed gevoel bij. Gelukkig had ik ons twee jaar geleden aangemeld voor het kinderdagverblijf, dus was er plaats voor twee dagen. Fay maakte kennis met haar begeleidsters Annemieke en Marja en ook met de andere kinderen. Ze vond het schommelen nog het allerleukst. In de groep staat alles gereed om Fay te ontvangen. Dat gaf ons wel een goed gevoel.

Betekent dus dat we vanaf volgende week het normale werkritme gaan draaien, na twee maanden  parttime te hebben gewerkt om bij Fay te zijn. Aan de ene kant is het wel goed om in het normale ritme te komen, aan de andere kant zie ik er wel tegenop om Fay weg te brengen. Maar goed, volgens mij heeft elke ouder dat wel. Ik hoop dat Fay snel gewend raakt aan de situatie. Spannende tijden dus. Gelukkig gaan we over vijf weken met vakantie en dan zijn we weer de gehele dag met z’n drietjes.

Afgelopen vrijdag bezochten Fay en ik mijn collega John. John is heel erg ziek en heeft tijdens het adoptietraject enorm met ons meegeleefd. Hij heeft ons zelfs nog een dag voor ons vertrek gebeld, terwijl hij zo ziek is. Omdat John niet meer in staat is Fay te bezoeken, leek het ons een goed plan hem te bezoeken met Fay. Zowel John als Fay hebben rond hetzelfde tijdstip hun slaapje en daarom was dit bezoek makkelijk in te plannen. Het was een hele gezellige ochtend. Fay kreeg een mooi voorleesboek. Fay heeft gezellig gespeeld met Marloes en kreeg alle aandacht. Aan het einde van het bezoek heeft Fay nog op schoot gezeten van John. Tegen alle hechtingsregels in, maar voor John wilden we echt een uitzondering maken.

Zaterdag hebben we een andere auto voor mama gekocht: een Peugeot 307 Navtech, zilvergrijs. Ik ben er heel blij mee, de overweging was rationeel. Toch zal ik begin augustus met pijn in mijn hart mijn cabrio moeten achterlaten bij de dealer. Vandaar dat ik nu, zoveel als het nog kan, dakloos rondrijd (zonder Fay).

Het afgelopen weekend zijn we ook gestart met het bezoek aan huis. Zaterdag kwam onze buurman Michel een hapje bij ons eten en Fay heeft heerlijk mee zitten tafelen. Zondag kwam de familie van Rene. Het was heerlijk weer en we hebben met z’n allen lekker gebbq-ed. Fay kreeg wederom volop de aandacht van de nichtjes Tess, Jill en neefje Kay. Aan het einde van de avond merkten we dat Fay oververmoeid was en een beetje overstuur viel ze in slaap. Zo’n eerste weekend vol gepland was gezellig, maar iets te veel voor Fay. We hebben dan ook besloten om het bezoek iets te doseren.

We zijn gestart om Fay te wennen aan de oppas. Afgelopen maandag heeft Fay een paar uurtjes bij oma en opa Buuron alleen doorgebracht en daar tussen de middag geslapen. Neef Kay van ruim 2 jaar was daar ook heel even en was heel zorgzaam voor Fay. Het ging heel goed bij oma en opa en dat gaan we dus verder opbouwen. Dinsdag is onze oppas aan huis gekomen voor een paar uurtjes. Daar moet Fay ook nog aan wennen. De afgelopen dagen zijn toch heel intensief voor Fay geweest en we merken dat Fay en wijzelf ook toe zijn aan wat rustige dagen en die zijn nu aangebroken. Vandaag heb ik gewoon gewerkt en is Rene met Fay weer naar het ziekenhuis geweest. Inmiddels is de uitslag van de kweek van het vocht uit het oortje van Fay bekend en geven we nu Fay gericht anti-biotica tegen het virus (=kweekuitslag). Ik heb zelf nu ook een oorontsteking (gek, he?!) en morgen krijg ik ook dezelfde anti-biotica als Fay, hopelijk ook met het bananensmaakje. Het enige voordeel van deze ontsteking is dat je weet wat je dochter doormaakt.

Fay doet het heel goed, ze staat heel goed, zet af en toe wat stapjes en kan nu sinds een paar dagen zelf met een lepeltje eten. Dat het dan een puinhoop wordt op de vloer, zie ik zelfs door de vingers….

Het wordt een beetje eentonig: weer twee feestjes en bezoek aan het ziekenhuis. Toch was het weer zo gepland. Afgelopen zaterdag hadden we een grote tuinfeest bij buurman Paul. Daar maakten de buren kennis met Fay en ze straalde. Zeker toen de draaiorgel langskwam en ook nog een dweilband bekende liedjes speelde, kraaide Fay gezellig mee. Onze faystneus!

Zondag hadden we het aankomstfeestje van Fay’s grote vriendin Mei-Faye. Al vroeg vertrokken we naar Heemskerk, maar door een ernstig ongeval kwamen we pas drie uur later aan. Ondertussen had Fay heerlijk in de auto geslapen. Onze Mei-Faye zag er samen met mama Astrid prachtig uit in hun Chinese creaties. Papa Paul ook hoor in zijn pak. Jammer dat ie geen stropdas droeg ;=). Terwijl Astrid, Paul en Mei-Faye al naar het kasteel ging (waar het feest was) hadden ze voor ons negenen (Tonny, Elodie, Fiene, Ron, Sonja, Nora en wij) een heerlijke lunch geregeld. Na de lunch zijn we naar kasteel Assumburg gegaan voor het feest. Daar kwamen we ook nog Chantalle, Mischa en Jin tegen, van de beroemde site met al die Pucca’s. Het was leuk om ze es een keer live te zien. Het weer was prachtig, de ambiance was mooi, dus we genoten volop. ‘s Avonds hebben Astrid en Paul nog eten laten komen en hebben we geprobeerd de meiden nog te laten slapen. Uiteraard sliepen de FU-girls (Fiene en Fay) weer niet, Mei-Faye en Nora wel. Om 22.00 uur gingen we weg en we waren amper de straat uit of Fay sliep al.

Vandaag is Rene weer met Fay naar het ziekenhuis gegaan. De derde anti-bioticakuur is inmiddels voorbij en we hebben een week lang de oortjes ingedruppeld. Resultaat was dat er alleen nog maar in het linkeroor vocht zat. Een deel van dit vocht is op kweek gezet. De komende week moeten we blijven druppelen en volgende week woensdag gaat Rene weer terug naar het ziekenhuis met Fay. Buisjes zijn op dit moment geen optie, aangezien er nog vocht in het oortje zit.

Komend weekend starten we met het eerste bezoek aan huis, met Fay’s grootste fans: de familie. Verder ga ik met pijn in mijn hart mijn cabrio wegdoen, want een kinderzitje achter met een windscherm ervoor is ook zo wat. Dus zijn we een zoektocht naar een andere auto voor mama gestart……tot zover maar weer! 

Een dag later dan normaal volgt weer ons wekelijks verslag. We hebben het bezoek van Fay aan het ziekenhuis voor haar oortjes afgewacht, maar later daarover meer.

We hadden een druk weekend. Het begon zaterdag met ons eerste aankomstfeestje van Nora. ‘s Ochtends waren Astrid, Paul en Mei-Faye bij ons gekomen om vervolgens later samen naar het feestje te gaan. Het weerzien was groots en zeker voor de FEETJES!!! Terwijl de Feetjes sliepen, gingen Astrid en Carmen (weer) shoppen.  Ze leren het ook nooit af! We kochten een hippe Chinese pop voor Nora en nog meer van die hebbedingetjes.

Toen gingen we naar het feestje van Nora. Onze feestneus zag er mooi uit in haar witte Chinese feestjurk. Ze vertoonde nog geen vermoeidheidsverschijnselen! Het was zo leuk om Nora, Ron en Sonja te zien. Tonny, Elodie en Fiene waren ook van de partij, en ook met hen was het weerzien zo leuk. Het was heel gezellig en zelfs de oma van Nora had een knuffel voor Fay meegenomen!Na het feestje zijn we met z’n achten en de ladies gaan chinesen en dat was ook heel erg gezellig. Tenslotte hebben we de meiden op de foto gezet in het restaurant en dat ze dan allemaal bezorgd zijn om een verdrietige Fiene schept toch een band…….

vlnr. Fay, een verdrietige Fiene, Mei-Fay en Nora

Zondag hadden we het tweede feestje, de verjaardagen van Daan en Michael. Twee neefjes, die maar acht dagen schelen. Een deel van de familie had Fay sinds Schiphol niet meer gezien, dus ook hier was het weerzien ook groot. Fay scoorde hier veel cadeaus, terwijl het zelfs niet haar verjaardagsfeestje was. Uitgezwaaid door heel veel fans viel Fay diep in slaap in de auto na zo’n druk weekend.

Vandaag ging Rene met Fay naar het ziekenhuis voor de oortjes. Inmiddels slikt Fay alweer haar derde anti-bioticakuur en heeft ze nog last van oorontsteking. De KNO-arts schreef haar oordruppels voor en Fay moet de antibioticakuur afmaken. Het ene oor zag er goed uit, maar het andere oor was nog vochtig. Dat kan overigens morgen weer andersom zijn. Dat wisselt nogal. Volgende week woensdag moeten we weer met Fay terugkomen. Zijn buisjes of het verwijderen van de neusamandelen geen optie? We vermoeden dat dat het laatste scenario wordt. Ze proberen het eerst met medicijnen te verhelpen.

Los van deze ontsteking gaat het heel goed met Fay, ze ontwikkelt zich heel goed en ze is in haar element wat vaak leidt tot ontdeugende acties. We hebben, zoals Sisi tijdens onze reis al zei over meisjes uit Jiangxi, een spicy-girl! Fay heeft inmiddels ook al kennis gemaakt met Rita, haar oppas. Zij komt bij ons thuis op Fay passen. Verder gaat Fay ook een keer in de week naar opa en oma. Daar gaat ze volgende week ook een paar uurtjes wennen, met mama erbij. Verder feesten we weer wat af. Komend weekend hebben we weer twee feestjes: zaterdag van buurman Paul en zondag het aankomstfeestje van Fay’s grote vriendin Mei-Faye. Komende woensdag gaan we weer met Fay naar het ziekenhuis. Tot volgende week!

Inmiddels hebben we alweer een weekje werken erop zitten. Wij wisselen elkaar af met werken en dan is het nog leuker om na een werkdag onze kleine Fay weer te zien. ‘s Ochtends hopen we dat Fay al wakker is om nog een glimp van ons dotje op te vangen. Het ontvangst op het werk was bij ons beiden geweldig. Je komt niet even terug van vakantie, maar je hebt een onvergetelijke reis gemaakt. Vele collega’s hebben enorm met ons meegeleefd. Ook op de traktatie van de muizen kregen we leuke reacties. Kortom, leuk!

Fay begint haar draai goed te vinden en we maken echt kennis met haar! Ze is een echte dondersteen en we hebben ook al een tuigje moeten aanschaffen voor de kinderstoel, want je kunt natuurlijk ook de achterkant van de kinderstoel bekijken of eruit klimmen…..Met haar oortjes gaat het wat minder. Inmiddels zijn we weer bij de huisarts geweest en die heeft ons doorverwezen naar de K.N.O.-arts. Daar gaan we volgende week naar toe. De tweede anti-bioticakuur is verlengd en Fay wordt nu ook weer ‘s nachts wakker van de pijn. Gebroken nachten wennen nooit, maar het is niet vreemd meer. We hopen dat dit allemaal snel verholpen gaat worden, volgende week meer hierover.

Het cocoonen werpt zijn vruchten af. Als Fay vreemden ziet, kijkt ze eerst naar ons of dit wel okay is. We hebben tot nog toe bezoek afgehouden, maar even winkelen met mama in de binnenstad doet Fay ook graag. Tja, en dan kom je af en toe wel wat bekenden tegen. In elk geval zijn we begonnen met wat bezoekjes aan de familie en dat was vrij spontaan bedacht. De grote fans waren natuurlijk heel errug verrast met de komst van Fay (en oja, ook wel een beetje met die van ons ;=)). Je realiseert je dan pas dat iedereen Fay nauwelijks kent, terwijl wij al haar bijna zes  weken hebben. In elk geval was het heel erg gezellig en zullen er meer bezoekjes volgen.

Komend weekend hebben we ons eerste welkomstfeestje van Nora, van Ron & Sonja. De week erop van Mei-Faye, van Astrid & Paul. Uiteraard houden we jullie op de hoogte!!!

Dit zijn de foto’s die prijken/zullen prijken op het bureau van papa en mama op het werk. De zwart/witte gaf ik zondag aan papa voor papadag. Mama en ik hadden dit allang geregeld, maar papa gaf wel heel vaak een hint.

Ik heb alweer een oorontsteking. Afgelopen vrijdag kwam de huisarts bij ons langs en die schreef me weer een vies anti-bioticadrankje voor. Komende vrijdag ga ik met papa terug voor controle. Mocht de ontsteking dan niet weg zijn, dan moet ik naar de K.N.O.-arts, wellicht om buisjes te laten inbrengen. Hoewel ik zelf nu ook al een beetje Oost-Indisch doof ben!

Papa ging afgelopen maandag voor het eerst werken. Zondag hadden mama en ik de traktatie voor papa gemaakt, terwijl papa de finale van het tennistoernooi in Hedel speelde en won! Ik heb zelf tijdens de voorbereiding van de muisjes gesnoept. Morgen gaan we ze weer maken, want donderdag begint mama met werken. Papa moest overigens wel een traantje wegpinken toen hij me maandagochtend gedag zei. Goed,he! Dat heb ik nu al voor mekaar! Nu mama nog…..Maandag kwam een hele aardige vrouw van het consultatiebureau op bezoek. De laatste paar dagen slaap ik nog afwisselender en eet ik zelfs onregelmatig (deed ik normaal nooooit!). Met die mevrouw heeft mama een nieuw voedings – en slaapschema opgesteld. Ik eet geen rijstebloem meer bij de melk, maar Bambix! Verder slaap ik nu maar een keer overdag. Goed, het hele ritme in huize Buuron heb ik in een korte tijd weer overhoop gehaald, mama wordt een beetje radeloos ;=) Komende maandag gaan mama en ik naar de consultatiearts. De andere dagen dat mama niet hoeft te werken, zie ik alleen maar winkels van binnen.

Omdat we nog steeds geen bezoek ontvangen, krijg ik af en toen een cadeautje in mijn handjes gestopt. Vaak vind ik het cadeaupapier nog leuker, dan het cadeau…Ik zie er overigens wel naar uit om in juli in levende lijve kennis te maken met al mijn fans! Ik sta te popelen om iedereen te leren kennen, want papa en mama begin ik al aardig te kennen en ook hoe ik ze kan uitproberen…..

Goed dit was het weer, dikke kus van Fay!

Gisteren sloten we het medisch rondje af dat Fay moest maken in Nederland voor het adoptietraject. Afgelopen donderdag bezochten we de GGD in Den Bosch voor het maken van een longfoto (tbc-test). Fay moest op een stoeltje zitten voor de camera. Angstig keek ze telkens wel naar Rene of mij of dit wel okay was (joepie, het hechtingsproces verloopt goed). De foto was gelukt en een dag later hoorden we dat de uitslag in orde was en dat dit werd doorgestuurd naar de IND voor de verblijfsvergunning van Fay.

Gisteren zijn we in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht bij de adoptiepoli geweest. Uiteraard had Fay net voordat we vertrokken naast d’r luier gepoept en dus moesten we haar in bad doen en weer andere kleren aantrekken. Je kunt niets plannen met kinderen! In het ziekenhuis maakten we kennis met Dr. Wolfs, een hele aardige kinderarts. Fay werd gewogen (7,95 kilo) en gemeten (69 cm). Voor Chinese begrippen zit ze op het gemiddelde, voor Nederlandse er vlak onder. Dus we mogen tevreden zijn. Verder is alles in orde met Fay. Uiteraard stond ook ons de vijf buisje bloedafname te wachten. Papa hield Fay vast en Mama stond in de startblokken met Fay’s favoriete speeltje, een badboekje. Het mocht niet baten: tranen met tuiten en een heel rood hoofd! Mama zat maar naar het plafond te kijken en papa had het ook Spaans benauwd. Helemaal toen ook het bloedtoevoer stopte en Fay opnieuw geprikt werd, maar nu in de andere arm. Zelfs de stickertjes die ze op de handje kreeg als trosst, hielpen niet. Bommels Beauty was ontroostbaar! Toch zijn kinderen dit gelukkig snel vergeten, in de auto viel Fay al snel in slaap. 

Gisteren waren we ook negen jaar getrouwd. Als je kinderen hebt verandert je leven, zelfs je trouwdag. De standaard, jaarlijkse boeking in Hotel New York hebben we geannuleerd (we zoeken wel een oppas voor volgend jaar!!!) en zelfs een drie-gangen menu zat er dit jaar niet in. Onze keus viel op de lokale Chinees (het blijft symbolisch) – overigens voor familie en vrienden ook bekend vanwege de buffeten bij ons thuis -, en het bleef beperkt bij het hoofdmenu. Car dacht nog slim te zijn door een potje Olvarit met macaroni/tomaten in een gescheiden bakje te doen en op te warmen en daarna in de andere helft van het bakje een danoontje te gieten. Echter, de kinderkopjes van de Bommelse binnenstad zorgden ervoor dat de gescheiden gangen voor Fay door elkaar raakten. Gelukkig is Fay qua eten niet zo kieskeurig en smaakte de pasta a la danoontje prima!

Papalief had nog op de trouwdag voor een geweldige verrassing voor mama gezorgd. We hadden jaren geleden tegen elkaar gezegd, dat als we ooit ons eerste kind zouden krijgen dat we elkaar dezelfde horloge zouden schenken. We wisten ook welk horloge het zou worden. Vaak hebben we staan kwijlen voor diverse etalages van juweliers die dit merk verkochten. Mama was dit idee allang vergeten, maar Papa niet. Rene was deze week in de weer met dit plan en had zelfs met de juwelier afgesproken dat hij alleen in codes via de voicemail mocht communiceren, zodat ik niet wist wat er aan de hand was. Toen ik Rene zag aankomen met de twee dozen, schoot ik helemaal vol, want ik wist precies wat hij had gedaan. Het had hem ook nog veel moeite gekost, want het damesmodel was in eerste instantie niet op voorraad. Dus het was een race tegen de klok geweest. Verder heeft Rene op de achterkanten van de wijzerplaat Fay laten graveren met de overdrachtsdatum, 20-05-07. Ik was totaal verrast!

Dit was weer een update. Met Fay gaat het goed, ze hecht zich goed aan ons. Alleen heeft ze moeite om in slaap te komen en wordt ze nog steeds ‘s nachts wakker. We proberen van alles uit, maar we hebben nog niet de juiste oplossing gevonden. Heb jij die? Reageer maar via onze blog! Verder trekt Fay zich regelmatig op aan de box en het bed, en wil ze stapjes zetten. Met eten gaat het heel goed: broodje smeerleverworst met korstje, de potjes Olvarit, Dikkie Diksap, vers fruit, rozijntjes en de danoontjes gaan er prima in!

Over een week probeer ik weer te bloggen. Wat staat er de komende week op de planning? We zijn druk bezig met de procedure om Fay naar Nederlands Recht te adopteren. Verder beginnen we volgende week allebei met werken. Dus dat wordt nog wel spannend. Daar zien we toch wel een beetje tegenop, omdat je werkritme moet aanpassen aan je nieuwe thuissituatie, en andersom. Een van ons is in elk geval tot augustus thuis met Fay. Zo gaan we het de komende periode organiseren. And last but not least, zondag heeft Rene z’n eerste vaderdag. Verslag en foto’s volgen!